Reguliere geneeskunde

Bijna één op de zes personen krijgt artrose of artritis. De reguliere geneeskunde heeft medicijnen ontwikkeld voor de behandeling van artrose en artritis met als voornaamste doel de ontstekingen te remmen en de pijn te verlichten.  Ondanks dat bijna 1 op de 5 personen artrose krijgenen heeft de reguliere geneeskunde er nog geen echt antwoord op gevonden. Veel geneesmiddelen moeten gezien de chronische aard van de aandoening langdurig geslikt worden en hebben nogal wat bijwerkingen. De eerste middelen die voor de behandeling van artritis werden gebruikt, zijn synthetische hormonen, de corticosteroïden. Als deze hormonen in hoge doseringen worden geïnjecteerd, dan reduceren ze de gewrichtsontsteking en dus ook de pijn. Maar bij gebruik op de lange termijn duiken er zeer veel bijwerkingen op. Een hoge bloeddruk, diabetes en peptische zweren zijn nog maar enkele voorbeelden van deze bijwerkingen. Steroïden kunnen bovendien het immuunsysteem ernstig verstoren en osteoporose veroorzaken. Om het probleem van de bijwerkingen aan te pakken worden tot op heden artrose en artritis veelal behandeld met pijnstillers en NSAID's, niet hormonale onstekingsremmers zoals bijvoorbeeld ibuprofen. Deze medicijnen zorgen bij veel mensen voor een vermindering van de klachten. Het grote nadeel van deze middelen is dat ze veel bijwerkingen hebben, zoals de mogelijkheid op het ontstaan van levensgevaarlijke maag- en darmbloedingen. Ze veroorzaken zweren en perforaties in de maag, soms zo ernstig, dat patiënten in het ziekenhuis moeten worden opgenomen of zelfs overlijden. Volgens schattingen zorgen de NSAID's alleen al in de VS voor 10.000 extra sterfgevallen per jaar. (zie refenties) Vaak is steeds zwaardere medicatie nodig om de pijn te onderdrukken en deze medicijnen hebben een gotere toxiciteit dan welke andere categorie geneesmiddelen dan ook. Er is tegenwoordig een groeiend bewijs dat deze middelen de progressie van bepaalde eigenschappen van artrose juist verergeren (zie referenties) doordat zij de productie van belangrijke moleculen die in het kraakbeen vocht aantrekken en vasthouden afremmen. Met andere woorden, de progressie van artrose wordt versneld. Recent onderzoek trok de rol van NSAID's in twijfel. Dit komt door het  verhoogde risico van toxificatie bij langdurig gebruik.
(zie referenties). Daarom is men vaak gedwongen na enige tijd aan deze medicatie een van de langzaam werkende antireumatica toe te voegen.

Al vele jaren wijzen de natuurgenezers erop dat de pijnstillers en medicijnen tegen reuma de gezondheid van de reumalijder ernstig aantasten. Een ander middel kwam op de markt, Vioxx (werkzame stof: rofecoxib) is geregistreerd voor pijnbehandeling. Vioxx werkt als een NSAID, alleen zonder of met minder maagproblemen, omdat de verhouding van een koppel actieve stoffen anders is, zodat bij gevoelige mensen geen maagzuurremmer meer voorgeschreven zou moeten worden. Echter bij de APROVe- (Adenomatous Polyp Prevention On Vioxx) studie bleek het risico op een cardiovasculair incident (m.n. hartinfarct of herseninfarct) significant hoger te zijn in vergelijking met een placebo (nep-pil). Dit effect treedt pas op na 18 maanden en zou volgens de FDA (Food and Drug Administration) bij een continu gebruik gedurende drie jaar kunnen oplopen tot tweemaal zo groot als in de placebogroep. Dit onacceptabele gegeven heeft ertoe geleid dat Vioxx van de markt is gehaald. We moeten ons terdege gaan afvragen of andere COX-2 remmers, zoals Celebrex en Bextra, deze nadelen niet hebben. Bij gebrek aan onderzoek op langere termijn weten wij het gewoon niet. Vele extra bijwerkingen komen vaak pas in de loop der jaren aan het licht.
Als de gewrichtsontsteking niet met NSAID's kan worden bestreden, wordt de patiënt doorverwezen naar een reumatoloog. Deze specialist behandelt met name patiënten met reumatoïde artritis in een vergevorderd stadium en beschikt hiervoor over andere medicijnen, zogenaamde traagwerkende antireumatische medicijnen (SAARD's). Hiertoe behoren onder meer chloroquine, hydroxychloroquine (Plaquenil), sulfasalazine (Salazopyrine), penicillamine (Zuprimine, Distamine, Kelatin), cyclofosfamide (Endoxan), en  methotrexaat. Ook het gebruik van deze middelen is echter niet zonder risico: er zijn tal van ernstige bijwerkingen, zoals het ontstaan van zweren, levensbedreigende maag- en darmproblemen, en remming van de groei van beenmerg, waardoor minder bloedcellen worden aangemaakt. Deze middelen gaan de symptomen zoals pijn en ontsteking tegen.

Als behandeling met medicijnen niet tot vermindering van pijn en andere klachten leidt, adviseren artsen in sommige gevallen een operatieve ingreep. Bij een synovectomie wordt het verdikte weefsel rond de gewrichten en pezen verwijderd om verdere aantasting van kraakbeen en bot tegen te gaan. Het nut van deze ingreep wordt door veel artsen in twijfel getrokken. Wanneer het langdurig gebruik van medicijnen of operatieve ingreep tot niets of tot vererging van de klachten heeft geleid,  moet men uiteindelijk een beroep doen op een chirurg om een heup of knie door kunststof te laten vervangen. Bij een dergelijke operatie bestaat altijd het risico dat de patiënt blijvend gehandicapt raakt. Daarnaast is een operatie pijnlijk, duur en vaak niet eenmalig. Na een jaar of tien gaat het kunstgewricht gebreken vertonen en zal er soms een nieuwe operatie nodig zijn. De medici zijn wanhopig op zoek naar effectieve behandelingen. Eigenlijk is het een lange geschiedenis van grote beloftes gevolgd door pijnlijke teleurstellingen. Toch bestaat er in gevestigde medische kringen weinig tot geen belangstelling voor enige andere dan de genoemde behandelmethoden, en worden vele alternatieve therapieën en remedies als niet meer dan een vorm van "kwakzalverij" beschouwd, en dat terwijl door samenwerking veel meer bereikt kan worden. Zo is bekend dat het middel Nalcrom (cromoglycaat), mits vooraf gebruikt, een gewrichtsontsteking die veroorzaakt wordt door voedingsmiddelen kan voorkomen. Wanneer er meer samenwerking zou komen tussen de reguliere en de natuurlijke geneeskunde zal er veel meer bereikt kunnen worden. Wanneer u om welke reden dan ook een natuurlijke aanpak niet kunt of wilt volgen, of bij bepaalde hardnekkige gevallen, kunnen medicijnen een oplossing zijn voor het verminderen van pijn, het verbeteren van de beweging en het maskeren van de symptomen. Veel doktoren denken dat artrose onvermijdelijk en ongeneeslijk is. Gelukkig hebben zij het aan het verkeerde eind.

Reden genoeg om te zoeken naar een betere en vooral veiliger behandelmethode. Veel mensen zoeken hun heil bij de natuurlijke geneesmethoden en zeker niet zonder succes. Het moet anders en het kan ook anders.